Mar
07

Oparzenia

By admin Posted in Uncategorized | No Comments »

Oparzenia są bardzo charakterystycznymi uszkodzeniami ciała. Oparzenia mogą wywołać bardzo różne substancje, a nawet światło. Bardzo często spotykane są oparzenia słoneczne. Następują one na wskutek nadmiernego przebywania na słońcu, gdzie docierają do wyeksponowanych części ciała znaczne ilości promieniowania UV. Są to bardzo nieprzyjemne poparzenia, które mogą przyczynić się do powstania raka skóry. Bardzo łatwo skóra ulga poparzeniom na solariach. Wielu ludzi oczekuje szybkich efektów, poprzez co udaje się do solarium, gdzie zamontowane są tzw. „mocne lampy”. To nic innego jak lampy wykorzystujące działanie niskiej częstotliwości ultrafioletu, który wpływa na osiąganie szybkich efektów opalania. Nie jest Janek naturalna opalenizna i bardzo łatwo skóra narażona na działanie tego typu promieniowania ulega poparzeniu. Bezpieczne lampy nie opalają szybko, jednak do takiego solarium można chodzić nawet codziennie.

Poparzenia kwasami i zasadami są szczególnie niebezpieczne, bo toksyczne substancje bardzo szybko niszczą tkanki, a rany ciężko się goją.

Poparzenia są niekiedy bardzo niebezpieczne dla człowieka, mogą prowadzić nawet do zgonu. Klasyfikacja poparzeń obejmuje aż IV stopnie, gdzie ostatni jest już stanem naprawdę tragicznym. Ulec poparzeniom nie jest trudno, ale niekiedy ich leczenie wymaga interwencji specjalistów.

Oparzanie pierwszego stopnia nie są dla człowieka niebezpieczne i obejmują jedynie naskórek. Drugiego stopnia już obejmują część skóry właściwej, a więc również nie są zbytnio niebezpieczne. Poparzenie trzeciego stopnia wymagają już bardzo często interwencji chirurga, który dokonuje przeszczepów. Zawsze po takim poparzeniu pozostają blizny, Czwarty stopień, to już najgorsza z możliwości. Martwica sięga tutaj nawet kości, które ulegają zniszczeniu. Bardzo często następuje tutaj zwęglenie.

Mar
07

Widmo

By admin Posted in Uncategorized | No Comments »

Widmo jest zarejestrowanym obrazem fal elektromagnetycznych przy zróżnicowaniu ich na poszczególne częstotliwości, długości bądź energie. Widmo dostarcza więc szereg bardzo ważnych i przydatnych informacji, które umożliwiają badania i rozwój nauki. Każda z substancji może mieć różne widmo, a więc badając ją zwraca się na nie uwagę.

Widma oczywiście można różnorako podzielić. Widmo ciągłe, pasmowe i liniowe, to podział ze względu na wygląd widma. Widmo ciągłe ma postać szerokich pasów bądź ciągłego obszaru. Jest ono emitowane przez ciała w stanie stałym. Widmo liniowe ma zaś postać oddzielnych linii, które uwidaczniają się na pasku widmowym. Taki widmo emitują gazy cząsteczkowe. Ostatni rodzaj widma, czyli widmo pasmowe, to pośredni stan pomiędzy widmem liniowym, a ciągłym. Wytwarzają je gazowe związki chemiczne.

Podział widm ze względu na sposób ich powstania, czyli na absorpcyjne i emisyjne jest dość prosty. Kolejnym podziałem jest podział ze względu na rodzaje fal: optyczne, rentgenowskie, dźwiękowe i inne.

Bardzo charakterystyczne jest widmo światła białego. Składa się ono z sześciu barw: fioletowej, niebieskiej, zielonej, żółtej, pomarańczowej i czerwonej. W zależności od częstotliwości te fale elektromagnetyczne wytwarzają różne barwy. Największą częstotliwość i najmniejszą długość ma oczywiście fala barwy czerwonej. Barwy wchodzące w skład światła białego można otrzymać poprzez rozszczepienie światła białego np. w pryzmacie. Również po burzy możemy zauważyć efekt rozszczepienia światła dzięki pięknej tęczy tworzącej się na niebie.

Widma już od dawna pomagają naukowcom, to dzięki nim udało się odkryć między innymi nowe pierwiastki.

Mar
07

Optyka

By admin Posted in Uncategorized | No Comments »

Optyka jest bardzo ważnym działem fizyki, który zajmuje się badaniem natury światła, prawami nim rządzącymi oraz oddziaływaniem z materią.

Już w starożytnej Grecji ludzie zaczęli interesować się optyką. Zauważono wtedy, że rzeczy wydają się większe, kiedy patrzy się na nie pod większym kątem, że rzeczy są wyższe kiedy spogląda się na nie poprzez wyższy promień oraz między innymi, ze rzeczy widziane pod wieloma kątami są wyraźniejsze. Były to najprostsze prawa optyki, które jednak dały wiele do myślenia ówczesnym myślicielom. Już wtedy wykazano, że kąt odbicia jest równy kątowi padania oraz, że odległość przedmiotu od lustra jest taka sama jak odległość obrazu w lustrze do powierzchni, od której się odbija.

Do dziś podstawową częścią optyki jest optyka geometryczna. To na niej opiera się całkowita dzisiejsza wiedza. To optyka geometryczna wprowadza pojęcie promień świetlny, który jest cienką stróżką światła. Dzięki niej wiemy, ze światło rozchodzi się równoległymi promieniami i odbija się różnie w zależności od powierzchni. Wiadomo, ze od powierzchni gładkich odbija się jednolicie, a na powierzchniach nierównych ulega rozproszeniu. Światło ulega odbiciu na granicy ośrodków, a kiedy przez nie Przechodzie załamuje się. Geometryczny opis optyki jest bardzo obrazowy i pozwala na wyobrażenie sobie całego mechanizmu jej działania.

Oczywiście światło jest falą. Tak tez powstała optyka falowa, która zajmuje się badaniem falowej natury światła. W jej część wchodzą zagadnienia takie jak interferencja, dyfrakcja, polaryzacja, itd. Światło nie jest niczym innym jak falą elektromagnetyczną o określonej częstotliwości. Światło białe składa się z sześciu podstawowych barw: fioletowej, niebieskiej, zielonej, żółtej, pomarańczowej, czerwonej.

Optyka kwantowa zajmuje się zaś opisem światła jako zbioru fotonów.

Mar
07

Księżyc

By admin Posted in Uncategorized | No Comments »

Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą Ziemi. Jest to piąty co do wielkości naturalny satelita w układzie słonecznym. Księżyc jest jedynym ciałem niebieskim, na które podróżowali ludzie i postawili swoją stopę.

Księżyc cały czas znajduje się w synchronicznej rotacji, zatem jest on widziany z Ziemi tylko z jednej strony. Niewidoczna z Ziemi strona księżyca została po raz pierwszy sfotografowana w 1959 roku, przez radziecką sonę Łuna 3. Na tej stronie niemal całkowicie brakuje mórz księżycowych, które są bardzo wyraźnie widoczne po stronie widzialnej księżyca. Morzami księżycowymi nazywamy ciemne, nieurozmaicone plamy na księżycu, które bez problemów można zaobserwować nawet gołym okiem z powierzchni Ziemi. Nazwa ta pochodzi jeszcze ze starożytności, kiedy to ludzi wierzyli, że te ciemne miejsca na księżycu są wypełnione wodą. Tak naprawdę są to jednak obszary zestalonej magmy, która wypełniła obszary zniszczone na wskutek uderzeń asteroidów. Najjaśniejsze widoczne z Ziemi części księżyca nazwane są przez astronomów górami, albo wyżynami. Jednak góry te nie powstały tak, jak góry na Ziemi. Stworzone one zostały na wskutek uderzeń odłamków skalnych, które zaburzyły jednolitą strukturę księżyca.

Na Księżycu znaleziono niewielkie ilości wody. Są to najprawdopodobniej dostarczone przez asteroidy oraz meteoroidy uderzające nieustannie w księżyc.

Księżyc posiada zewnętrzne pole magnetyczne, które jest ponad 100 razy słabsze od natężenia pola magnetycznego Ziemi. Jego atmosfera jest niezwykle cienka, a budowa podobna do Ziemi. Powstanie księżyca jest jednak sprawą sporną i astronomowie nie mogą dokładnie określić kiedy, jak i na wskutek działania jakich sił powstał jedyny naturalny satelita Ziemi.

Mar
07

Układ słoneczny

By admin Posted in Uncategorized | No Comments »

Układ słoneczny stanowi Słońce i krążące wokół niego ciała niebieskie. Nie są nimi jedynie planety, ale wszelkie planetoidy, asteroidy, księżyce oraz komety. Planety układu słonecznego były odkrywane już od starożytności, wtedy to ludzie zaczęli interesować się tym, co jest na niebie. Kiedy uważano, że Ziemia jest w centrum wszechświata i całego układu słonecznego, również słońce i księżyc zaliczono do planet, które to krążą wół Ziemi. Jednak obalono ten mit i odkryto prawdziwa istotę układu słonecznego.

W jego skład wchodzą cztery skaliste planety: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars. Są to niewielkich stosunkowo rozmiarów ciała niebieskie. Dużo większe są gazowe olbrzymy: Jowisz, Saturn, Uran oraz Neptun. Te planety układu słonecznego znajdują się jednak w dużo większej odległości od Słońca niż ich skaliści poprzednicy. Poza tymi planetami odkryto planety karłowate, gdzie największą z nich jest Ceres. Pozostałe to: uznawany przez wiele lat za ósmą planetę Pluton, Haumea, Makemake oraz Eris. Duża część z tych planet posiada swoich naturalnych satelitów, którymi są księżyce. Układ słoneczny jest więc bogaty w przeróżne ciała niebieskie, które są oczywiście widoczne z powierzchni Ziemi. Każdą z planet można zaobserwować posiadając odpowiedni sprzęt. Gołym okiem możemy jednak zaobserwować planety takie jak Wenus i Saturn.

Ciekawym zjawiskiem są komety, które obserwujemy co kilka, kilkanaście, albo nawet kilkadziesiąt lat z powierzchni ziemi. Nie są to duże ciała, ale posiadają specyficzną budowę. W większości złożone są z lodu, które kiedy kometa zbliża się do słońca zaczyna parować i tworzy charakterystyczny „ogon”.

Naukowcy odkryli już kilka układów słonecznych podobnych do naszego, jednak znajdują się one niesamowicie daleko i badanie ich nie jest zbytnio możliwe.